wielkie poszukiwania

Koniec świata, czas umierać, założyłam bloga, chociaż ten fakt powinien mnie nie dziwić, taka kolej rzeczy, wszak po buszowaniu na forum, poznaniu przeróżnych świrów, spotkaniu się z nimi na zlotach, utrzymywaniu z nimi kontaktu, powinien przyjść czas na bloga no i przyszedł. Miał być różowy, ale nie wyszło, a ten rodził się w wielkich bólach. Nie, ja się nie nadaję do tego wszystkiego, co jest związane z komputerami, trzeba mi wyraźnie pokazać paluchem ‘tu kliknij’ wtedy może skojarzę co i jak. Tyle tytułem wstępu. Otóż chciałabym się podzielić tym, jak zakończyła się moja paromiesięczna akcja związana z szukaniem książki Stachury “Fabula Rasa” w celu jej zakupienia. Oczywiście większość osób z mojego otoczenia zatrudniłam do szukania owej książki, a co, niech popatrzą w swoich pięknych miastach, czy przypadkiem w jakiejś księgarni, antykwariacie nie znajduje się mój skarb, który czeka na to, bym go kupiła i ślicznie trzymała pod poduszką. Tak, tak, po książce ani śladu, nigdzie, Stachura na uboczu ze swoim dziełem, już nie sprowadzają, bo wstrzymano druk, bo nikt tego nie kupuje, niewspominając już o samym czytaniu, tylko ja jakaś się znalazłam, która obleciała wszystkie lubelskie księgarnie, antykwariaty, czasem nawet do takowych antykwariatów zaglądałam po parę razy. Nawet pewien uprzejmy pan, gdy zobaczył mnie trzeci raz u siebie po usłyszeniu mojego piejliwego “dzień dobry” od razu powiedział: “nic się nie zmieniło, nie mamy”. Na pewnym spotkaniu z pewnym panem usłyszałam, że ta książka została wydana w wersji jeansowej, którą w domu posiadam, ale, niestety, mamy tylko 3 z 5 pozycji, więc nadal szukałam. I dzisiaj, gdy pisałam Bardzo Mądrą Pracę w dojczlandzkim narzeczu, potrzebowałam pewnej książki, która oczywiście została sprytnie schowana w jakieś pudło w garderobie, szukam, grzebię po tych pudłach, aż tu wyciągam Stachury mój skarb, poczułam się jak magik wyciągający białego królika, ba, to uczucie, które mnie w tamtej chwili ogarnęło było mieszanką wybuchu śmiechu, podekscytowania, radości, śmiania nie zdołałam opanować. Tak, pod latarnią najciemniej, oczywiście gdy moja mama zobaczyła mnie na środku korytarza, skuloną, śmiejącą się do książki powiedziała – ‘no u nas wszystko jest, co potrzebujesz, przecież mówiłam, że mamy Stachurę”. Taak, żebym to ja tylko na to wpadła, że obiekt moich westchnień jest tak blisko mnie, za ścianą. Któż mógł się tego spodziewać? W wolnej chwili muszę popatrzeć, co mamy w piwnicy, może przypadkiem czeka tam na mnie garbus, wszak nigdy nic nie wiadomo, co leży zakurzone w tej domowej, piwnicowej graciarni! Szukam, poszukuję i czuję się jak Color Odkrywca! To nawet do mnie pasuje, jeszcze załatwię sobie kapelusz, strój specjalny i mogę szukać tego, co nie jest zgubione ;p A poza tym to ‘loffciajcie i komciajcie’ – no co? Musiałam tak zakończyć i chociaż raz poczuć się jak dżusi, dżezi, trendi nastolatka!!

19 komentarzy

Komentarze RSS Identyfikator URI TrackBack