Monada

To przechodzi ludzkie pojęcie, to się nawet nie mieści w ludzkich wyobrażeniach! To tylko mogło mnie spotkać, zapewne Temu na górze się nudziło i zesłał na mnie problemy egzystencjalne, tak, tak, dręczą mnie problemy egzystencjalne, czy ze mną jest na pewno wszystko w porządku.

Otóż żyję sobie na tym świecie już prawie dwadzieścia dwa lata, a nadal nie umiem zapanować nad swoim ciałem. Brzmi niewiarygodnie? Ale tak jest – nogi poruszają się w swoim rytmie, ręce latają w zupełnie innym, głowa się kiwa, a o lokach nie wspomnę, bo są nieczułe na moje potrzeby!

Nie wspomnę nawet o tym, że te części ciała nie współgrają ze sobą w żaden sposób, każde robi, co mu się żywnie podoba. Ale chyba najgorszy jest brzuch, który potrafi rozrosnąć się do takich rozmiarów i to tak samoistnie, jak na drożdżach rośnie, działa na zasadzie balonika – jak tak się napełni powietrzem (tak, tak bo im więcej łykam powietrza to on właśnie wtedy się rozrasta) to wtedy przyjmuje niebotyczne rozmiary i psuje mi imasz szczupłej, na który pracuję latami. Nie mogę pozwolić na zepsucie takiego imejdżu, bo wtedy na kogo będę się lansować? Na intelektualistkę? Humanistkę? Germanistkę? Przecież jeszcze mnie nie pogięło – nie będzie lansu na zboczeńca humanistycznego, jeszcze nie mam zamiaru straszyć i stresować ludzi.

Poza tym, czy to tak trudno zrozumieć, że fajnie nie mieć huraganu na głowie? Nawet nie pamiętam, co to za uczucie wstać z łóżka i mieć porządek na głowie, ale nie, jeden lok na czole, drugi za uchem, trzeci na ramieniu, czwarty się zaplątał, inny się zgubił, a reszta się ze mnie śmieje – doprowadzić się do porządku nie da, bo jak trzeciego ustawię do pionu, i zajmę się drugim, to ten trzeci wraca do swojej pozycji rammiennej. Zdrajcy na głowie. Unicestwię je kiedyś nożyczkami.

I z taką fryzurą wychodzę na miasto, do ludzi, i co słyszę? Loki są dobre, piękne, cudowne – ignoranci, hipokryci, nawet dnia z nimi by nie wytrzymali, i jeszcze obrażają prostownice, dzięki którym wygląda się przyzwoicie. No a ja nawet grzebienia jak człowiek użyć nie mogę, bo szopa pracza mam na głowie. Odkryłam dlaczego tak mówią. Oni się pocieszają moim kosztem, tak! Specjalnie mi mówią o cudowności loków, by w myślach powiedzieć: “ach, a ja tak nie wyglądam, nawet potargana przez wiatr, dobrze, że ona ma takie włosy, dzięki niej czuję się taka poukładana”.

Mam plan, zakręcę im wszystkim loki, że ich przez długi czas nie rozkręcą, będą cierpieć ze mną, będą szukać czarodziei, będą chcieli sprzedać duszę, by tylko tego się pozbyć, ha, diabeł pijany, propozycji nie przyjmuje!

Ale to nie wszystko, wszak i ręce wykonują nieskoordynowane ruchy, z których nie zdaję sobie sprawy, majtam nimi, jakbym była wściekła, może jestem? Nie wiem, nikt mnie nie nastawił psychicznie na taką ewentualność. Ręce mi się plączą, aż nie wiem, która to lewa, a która to prawa – dlatego gdy ręką wskazuje kierunek prawy i jednocześnie informuję, że należy skręcić w lewo, to tak naprawdę zaufać należy wizualizacji, bo mój mózg nie przesyła tak szybko danych skaczących rąk.

Ale wiecie co jest najgorsze? Że moje ręce potrafią odkręcić niektóre słoiki – no porażka, wiem. Nie jestem kobieca.

Nogi, nogi nie chodzą z gracją, nawet nie pomagają kręcić tyłkiem, a to jest seksi podobno i zauważyłam, że dziewczęta kręcą nimi jak opętane, działają jak młynek mielący kawę, ale z moimi nogami to nie przejdzie, zbyt koślawe, nędzne, nie potrafią nim kręcić jak krowa mordą. Straszne. Jestem upośledzona ruchowo. Nawet biegać nie umiem, bo z pięty na palce skaczę. I tak właśnie sobie bieżę.

A i siedząc nie potrafię tak założyć nogi na nogę, by one się o siebie nie opierały, tylko eksponowały jak najwięcej, tak, by były pochylone kątem 30 stopni do podłogi. Poza tym siedząc nie potrafię położyć nogi na ławeczce, podwinąć lekko kiecę i prosić jakiegoś faceta o sprawdzenie, czy mi oczko nie poleciało, bo ja głupia sama potrafię je znaleźć – poznałam mistrzynię w nieznajdowaniu oczek takowych i o dziwo chętnie jej pomagali. Moje oczy nie pomagają mi być słodką.

To wszystko przez Czarnobyl, wiadomo.
A może jestem zaginioną Monadą, o której zaginięciu nikt nie wie?

14 komentarzy

Komentarze RSS Identyfikator URI TrackBack